Aor on my way

นิ่งเป็นหลับ ขยับเป็นแดก แยกเป็นหลง

Friday, September 30, 2005

บุพการี





พอดีมีท่านผู้ชมหลายท่าน บอกว่า บล็อกดิฉัน มีแต่เรื่องฮัส ฮัส ก้อบอกแล้ว ว่า ชีวิตฉันไม่มีไรเลย จำเจ เปลไกว
บล๊อกวันนี้มะมีฮัสนะเค๊อะก้อเลยรบรวมเรื่องต่างๆ ที่คิกว่าน่าจะสนจัยมา Remix ให้ฟังกัน
เออออ มะวานไปโยนโบว์มาอ่ะ เริ่มบ้าเปงเรื่องเปงราว อยากซื้อรองเท้า กับมีลูก เปงของตัวเอง ราคาสิริรวม 2 อย่าง
4,700 ง่ะแพงอ่ะ แต่ถ้าซื้อรองเท้าอย่างเดียว 900 เออยังพอทน เพราะเช่ารองเท้าครั้งละ 40 ช่ายม่ะ
10 ครั้งก้อเท่าไร่ละ 400 เพิ่มอีกนิหน่อย ได้รองเท้าเปงตัวเปงตน แถมมะต้องไปร่วม แชร์ กลิ่นอันรัญจวญ
กับคนอื่น ( งัย เหตุผลร้อยแปด พันเก้า around the world สรุปตรูอยากได้) คนขายก้อนะ โน้มน้าว ห้าวหาญ
ตามประสา คนจะขายของหละ นี่นะค่ะน้อง มันดียังนู่นยังนี้ รอไปก่องละกันนะเค๊อะ น้องไม่อยากแบกรองเท้า กระเป๋าใส่ลูก ขึ้นรถเมล์
รถตู้ โหะ โหะ คงจะไฮโซน่าดู
นึกออกละ มาเม้าท์เรื่อง บุพการีดีก่า มะช่าย ไม่รัก แต่บางทีแกก้อทำอารัยขำๆ อย่างเช่น..
1. ด้วยความที่แกเปงแม่บ้าน แกก้อจะติดตามละคร ทุกเรื่อง ทุกช่อง และไม่ได้ดูธรรมดา เวลาแกดูแกอินมากเปรียบเสมือนหนึ่ง เปงนางเอกซะเอง
เวลาที่เรานั่งดูกับแก ก้อจะแบบแอบชำเลือง แกไปด้วย เวลาเศร้า น้ำตาก้อจาปริ่ม ทำเป็นหันหน้าไปทางอื่น อายลูกง่ะ พอเราถามก้อจาเบบ
"อารัยปล่าวเลย ไม่ได้ร้อง"เนียนอีกแม่ตรู แล้วแกก้อไม่เคยดูจบ เพราะแกจะให้โทรทัศน์ดูแกเอง เพราะแกง่วงเร็ว แต่ถ้าแกไปตั้งวงรำพัดนะ แม่ฉันสู้ตาย ไว้ลายลู้ๆ

2. ในห้องนอนของดิฉันช่ายม่ะ ก้อจามีถังขยะ ซึ่งเราก้อต้องใส่ถุงก๊อบแก็บรองไว้ คุณแม่ของดิฉันก้อจาแบบเปลี่ยนถุงที่ว่านั้นทุกวัน
แต่แกไม่เคยเอาถุงใหม่มาใส่ แล้วแกก้อจามาบ่น เนี่ยไม่เคยเอามาถุงมาใส่เลยนะ อ่ะ ครั้งแรกเราก้อเอามาใส่ วันรุ่งขึ้นแกก้อเอาไปถุงไปทิ้งอีกละ
เราก้อแบบแม่ จาเปลี่ยนทำไมทุกวันเลย แกก้อจาบอก มานจาได้สะอาดงัย สรุป เราก้อเลย บอกไปว่า เอางี้นะเค๊อะ ถ้าคุณแม่จาเปลี่ยนก้อรบกวน
เอาถุงใหม่ใส่ให้ด้วย จากนั้นแกไม่เปลี่ยนถุงนั้นอีกเลย

3. ผ้าห่ม เรื่องนี้เนี่ย อาจจะมีคนเถียงเราแน่เลย แต่ม่ายรู้อ่ะน่ะ มานคือความคิดของเราอ่ะ พอเราตื่นชะมะ ก้อจาแบบลุกจากเตียงทันที เพราะสายแล้วงัย
แม่ก้อจาบ่นทุกวัน " ทำไมไม่พับผ้าห่มให้เรียบร้อย " เราก้อเถียงไปแบบข้าง ๆ คู ๆ " โห แม่ จาเก็บทำไม เด๋วคืนนี้ก้อต้องห่มมานอีก " บร้ามั้ยละ

4. วันนั้นโทรศัพท์ที่บ้านดัง ดิฉันก้อจาวิ่งไปรับ พอดีแม่อยู่ใกล้ๆ แกเลยรับเราเหงแกคุย เราก้อเลยเดินออกมาเดินเล่น ชมวิว หน้าบ้าน ผ่านไปสัก 20 นาที
แม่ " อ้อ โทรศัพท์ "
เรา " อ้าวคัยละแม่ "
แม่ " ....... เพื่อนแกงัย "
เรา นึกในจัยอ้าวเวงกำ แม่ตรู เม้าท์กับเพื่อนตรูซะงั้นอ่ะ สเหมือนหนึ่งเปงเพื่อนตัวเอง
จิงๆแล้ว มีเรื่องเยอะกว่านี้ง่ะ แต่จำมะได้ละ เอาไว้คราวหน้าจารวบรวม ของคุณพ่อดิฉันด้วย นี่ก้อไม่เบาเลย (รวมถึงเสียงกรนด้วย )

แต่มีอย่างนึง ที่แม่เคยขอไว้ แต่ยังทำให้มะได้เลย คือเรื่อง บุหรี่ อยากให้เราเลิก วันนึงจาทำให้แล้วกันนะเลิกได้อยู่แล้วละแต่ยังไม่ถึงเวลา นะ แม่นะ
แต่ตอนนี้ ดิฉันไปถ่ายแบบมานะ เนี่ย จาเปงดาราแล้ว คัยจานัดเที่ยว หรือจาขอลายเซ็น รีบเลยนะ เด๋วคิวจะเต็มละ อ่ะ ดูกันซะ 5555



Thursday, September 29, 2005

i'm not mom


สืบเนื่องมาจากชีวิตตอนนี้ มิมีเรื่องใด ฤจาสำคัญไปกว่า เรื่อง ที่มีปัญหากับ ฮัสเบิ้น มานมีแบบวันเว้นวันเลยอ่ะ เราก็เข้าจัยเน้อ ว่าเค้าคงหงุดหงิดเปงทำมะดา ตาละลา แหม อารมณ์ผู้ ญ ยิงเรืออย่างเรา หึงลมออกหู รูบานๆ ของของคัยคัยก้อต้องห่วงนิหว่า แล้วเหตุการณ์มันพาไปด้วยอ่ะ งั้นท่านผู้ชมลองมาฟังเหตุการณ์กันนะ แล้ว คิดกันยังงัย ลองบอกเล่า สมสิบ ....
มะวานคุยครั้งล่าสุดกับฮัสเบิ้นราวๆ 6 โมงเย็น บอกว่ากะลังจาไปประชุมที่สนามบิน เราก้อบอกว่า งั้นประชุมเสร็จค่อยคุยกันนะเค๊อะ ส่วนตัวเรานอนดู TV sex and the city , เล่นเกมส์ เพลาก้อปาไป จาเที่ยงคืน คุณฮัสคงไปดริ้ง เปงแน่แท้ เราก้อเลยเข้านอนเลย สะดุ้งตื่นมาตอน ตี 1 กะอีก 7 นาที
คุณฮัส missed call มาตอน ตี 1 พอดี เราเลยโทรกลับไป อุ๊ยตายว๊ายกรี๊ด ไม่รับโทรศัพท์เราง่ะ เราก้อนั่งโทรไปดิ ยันตี 3 ทั้ง ส่ง SMS ฝากข้อความ
หายไปไหนอีกหว่า เวลา ห่างไป 8 นาที ไม่รับง่ะ ทีนี้บทละครน้ำเน่าในหัวก้อเล่น ปื๊ดปาด ต้องไปยังนั้นยังนี้แน่นอน นอนก้อไม่หลับ ตับพิการอาหารไม่ย่อย



รุ่งเช้าวันนี้ 9 โมง คุณฮัสโทรมาบอกว่า
ฮัส "มะคืนหลับมะรู้เรื่องเลย แอร์ก้อไม่ได้เปิด น้ำก้อไม่ได้อาบ ประตูก้อไม่ได้ปิด เรื่องจิงนะ มะได้ทำผิดเลย "
เรา " ผ่านไป 8 นาทีทำไมหลับเร็วจังอ่ะ "
ฮัส " ไม่รู้ดิ คงเหนื่อยมั้ง นี่อ้อ พี่มีแม่แล้วนะ อย่ามาทำตัวเป็นแม่อีกคน"
เรา " อ้าว อ้อไปทำตัวเป็นแม่ตรงไหนเนี่ย "
ฮัส " เออ พี่ไปอาบน้ำก่อนนะ "
เรา อ้าว ตรูไปทำตัวเหมือนคุณแม่ตรงไหน เนี่ย ห่ะ เราเงียบก้อหาว่าเรามีรัยไม่คุย ไม่พูดกัน พอเราพูดหาว่าเราไปบงการ ชีวิต ที่ยิ่งกว่าชีวาส นั่งคิดอยู่สักพัก ทนไม่ไหว โทรไปอีก
เรา " อืม ก้อเข้าจัยผิดกัน ก้อไม่มีไรแล้วละ "
ฮัส " มันบ่อยเหลือเกินนะอ้อ ทำไมถึงไม่มีความเชื่อใจในตัวแฟนคุณเลย เด๋วค่อยคุยกันได้มั้ย"
เรา " อ้อจะคุยตอนนี้อ่ะ ไม่อยากให้ค้างตา "
ฮัส " ทุกอย่างมันขึ้นอยู่ที่อ้อเหรอ "
เรา " ปล่าวหรอก แต่อยากจะเคลียร์เพราะมานเปงเรื่องเข้าจัยผิดกัน "
ฮัส " ผมไม่ได้ทำรัยผิดเลยนะเนี่ย โทษนะครับ ผมไม่เหมือนแฟนเก่าคุณนะ " แล้ว he ก้อวางไปเลย
ถ้า He เค้าขึ้น ผม คุณ มะไหร่ แสดงว่าโกรธแน่นอน จิงๆเรามันก้อไม่นิ่งเองงัย ไม่เชื่อจัยเลยจิงๆ เรื่องแบบนี้มานก้อสืบเนื่องมาจากที่คุณทำไว้ตอนแรก
ด้วยละ บอกว่าไม่มีคัย ผู้ ญ ค่อยๆ โผล่มาทีละคน สองคน ชื่อไม่ซ้ำกันเลย เราก้อต้องระแวงบ้างดิ ไม่รัก ไม่หึงนะเฟ้ยยยย

Wednesday, September 28, 2005

อดูด ที่ ผ่านมา

ขออนุญาตนะฮ่ะ เอารูปสมัยยังสาว หนาวสะท้าน มาลง เนื่องจาก คิดถึงตอนนั้นซะเหลือเกิน หน้าเนี่ยใสกิ๊ก ชิมิค่ะ แล้วทำให้ย้อนเวลา Time machine
นึกถึงเพื่อน ขุดรูปสมัย เอ๊าะๆ มาดู แล้วต้องมานั่ง คิดถึง วันเก่า เอาสมุดพกมานั่งดู ตอนแรกมาเรียน ม.1 เกรดหรูเริ่ดอลังการ งานสร้าง 2.9 พอจากนั้น
เหมือนหุ้นตก แล้วมันก้อไม่ขึ้นมาอีกเลย ไหงเปงงั้นหว่า ได้ 0 เลข ทุกเทอมรักษาความเสมอต้นเสมอปลาย ได้เปงอย่างดี
พอจาขึ้น ม.4 ก้อเลือกเรียนสายศิลป์-ภาษา ฝรั่งเศส เปงง่ะ ดูดี ไฮโซ 0 อีก ทุกเทอม เซรงจริง แล้วจาเลือกเรียนทำไม มะเข้าจัยเลย
พอดีเลยยยย เพื่อนฝูงออนเอ็ม เลยนัดเจอกันซะเลย Undermango Here We go

edit ด่วนเลย
กูมิได้ตั้งจัยนะที่จาลงรูป พอดีมานมีในคอม เอาเปงว่า กรูเอารูปออก โอเช้

เคยย้อนกลับไปคิดถึงวันเก่าๆ กันบ้างมั้ย ไปเรียน หลับบ้าง โดดบ้าง ไม่ต้องคิดรัยมาก นอกจากจาโกหกพ่อ แม่ ยังงัย จาไปเที่ยวไหนดี

ชีวิตตอนนั้นช่างมีความสุขซะเหลือเกิน เหินฟ้า....... จากวันนั้นจนถึงวันนี้ ก้อ 5 ปี ได้แล้วมั้ง คิดดูดิ 5 ปีอ่ะ เผลอแปปเดียวเองอ่ะ

ต่างคนต่างก้อมีทาง ชีวิต คนที่วันนึงเคยรักกันมาก เคยสนิท มาถึงวันนี้ คนๆนั้นอาจจาแบบ ไม่แทบจามองหน้ากันเลยก้อได้

ทุกอย่างมานก้อเปงไปได้ หรืออาจจาเปงไปแล้ว ....แต่ยังงัย ชีวิตเราก้อต้องเดินต่อไป สู้สู้สู้ตาย ......

พอพูดถึงมะวันวาน ยังหวานอยู่ เราก้อต้องกลับมาปัจจุบัน ทันเหตุการณ์ นานเกินไป Tomorrow Never died กันบ้าง

ปัจจุบันนี้มีความสุขดี แม้ว่าจะทะเลาะกัน แต่แหม ทำมะดา จามะจ๊ะทิงจา ลิ้นกับฟันพบกันมะไหร่ก้อเรื่องใหญ่ คนนี้แหละ ท่านผู้ชม!!!!!

เคยได้ยินมั้ยว่า เวลาเราคบกับคัยคนนึงอยู่ แล้วถ้าเรามองเหงภาพที่อยู่ด้วยกานไปจนวันตาย คนที่เรามองไปถึงวันพรุ่งนี้ด้วยกัน คนนั้นแหละ คือตัวจิง You are the one แต่ตรูรู้สึกไปหมดทุกคนเลยว่ะ หมายความว่างัยฟ่ะ

ตรูเลยมะรู้เลย ว่า คนไหน The one The second

แต่รู้แค่ว่าคนนี้แหละ The last ก้อพอแว้วววว ( มะเช้าดื่มน้ำเน่าเข้าไป )

Tuesday, September 27, 2005

บ้าไปแล้น

weekend ที่แล้ว หยุด ไม่ได้ไปหาฮัส เลยนัด gang ไปเดินเล่น Major รัชโยธินกัน เลยเลยเถิดไปโยนโบว์ กะเล่นกันเล่นๆ ไปๆมาๆ ฟอร์มดีไม่มีย้วย ได้รางวัลเยอะแยะ เริ่มเหลิงฮ่ะ เริ่มมันส์ในอารมณ์เลยสมัคร Member ไปเลย เสียตังค์ไปซะงั้น 2,500 คิดไปคิดมา มานคุ้มมั้ยเนี่ย มานก็มี คาราโอเกะให้ 2 ชม. ลดราคาอาหาร เครื่องดื่ม เอาวะ where where is a where where ก้อคือ ไหนๆก้อไหนๆ แล้ว โยนแมร่งตั้งแต่ 4 ทุ่ม ยัน ตี 1 จิงๆแล้วมานก้อดีนะ ไม่ต้องไปเที่ยว กินเหล้าเมามาย ได้ออกกำลัง จิงๆอ่ะนะ อยากเล่น ห้อง VIP อ่ะ มีคาราโอเกะพร้อม ดูไฮโซซะไม่มี แถมวันนั้น ดาราช่อง 7 พวกนุ่น เขต หนิง พอมาอ่านข่าววันหลัง จิงๆแล้วมานเป็นวันเกิด นุ่น เค้า ( พูดยังกับเป็นเพื่อนกรู ) เด๋วรูปจะเอามา Edit ทีหลังเน้อ

พอตื่นมาวันรุ่งขึ้น ปวดตัว ฉิบเลย ออกท่าทางไปหน่อย แถมยังมาทะเลาะกับคุณฮัสอีก อ่ะ
เออ งั้นถามเลยหน่อยได้มะ สมมุติว่า เราโทรไปหาแฟนเราแล้วเค้าไม่รับ หายไป 2 ชม. โทรกลับมา พอเราถามเค้าบอก เมื่อกี้ไปนั่งร้องไห้อยู่ คิดถึงแฟนเก่ามาก
เราจะรู้สึกหรือ พูด ยังงัยกัน ถามความเห็นกันหน่อยดิ จาให้เราเข้าจัย มานก้อเข้าจัยอยุ่หรอกนะ แต่แอบแฝงความเสียจัยไปนิหน่อย

Thursday, September 22, 2005

i'm backkkk

เนื่องจาก ไดที่ดิฉันเคยพร่ำพรรณาเกิดมีปัญหาซะงั้น เลยต้องหาที่ระบายที่ใหม่ซึ่งก้อเลยมาที่นี่แทน นะจ๊ะเพื่อนๆ จิงๆแล้วอยากจะเขียนทั้ง 2 version แต่กลัวเขียนผิดอ่ะ อายเค้า เรามานไม่เคยมี ฮัสเบิ้นฝรั่งกับเค้าซะด้วย ก้ออ่านแบบไทยๆกันไปก่อนนะเค๊อะ

ตอนนี้ที่เรื่องที่อยากจะเล่าสู่ จู้ฮุกกรู ก้อเรื่องเดิมๆอ่ะแหละ ตอนที่เลิกกะแฟนเก่ามา ช่วงนั้นก้อทำตัวรักตัวเองสุดริด ไม่คบคัย ไม่เปิดจัย ให้คัยอีกเพราะกะลังเข็ด อย่างรุนแรง เปงงัยมางัยก้อม่ายรู้ ดันมาตกหลุมพลางคนแก่ไปซะงั้น เหมือน Sex and the city เลยอ่ะ ตอนนี้กลับต้องมานั่งนอยด์แดก แหกค่าย เค้าจาทำรัยอยู่ หายไปไหน ทำไมไม่รับโทรศัพท์ จากที่เคยสัญญา เมื่อ สายัน กับตัวเองไว้แล้วว่า จาเผื่อจัย จาไม่ตาม คนเรามานจาไปก้อทำไรไม่ได้

ความรู้สึกมากขั้น ทุกอย่างก้อมากขึ้นตามไปด้วย เกิดการอยากจะเติม 's ไปซะงั้น คงเคยได้ยินกันบ้างอ่ะน่ะ
ว่า ผู้ ช เวลามานจีบผู้ ญ มากจาเริ่มจาก 100 จน ลดไปเรื่อยๆ ส่วน ผู้ ญ จาเริ่ม จาก 0 เพิ่ม ไปจนเปง ล้าน

ไหงต้องเปงแบบนี้ด้วยว่ะ มานจารักกันแบบเท่าๆกัน มะได้งัย ตอนแรกคุณฮัสชั้นก้อสร้างภาพ วาดฝันสุดริด ว่าใสซื่อ วื้อวึน ที่สำคัญตรูดันเชื่ออีก มารู้ทีหลัง ดังกว่า ที่ไหนได้ คาสสาโนวา มาเอง เวงกำ มาถอนตัว กลัวตาย ตอนนี้คงจาไม่ทันซะละ ดันตกหลุมอากาศ ขาดเธอเหมือนขาดจัย แถมก้ออยู่ไกลกัน ฉันกับเธอ
บางทีก้อเหมือนอยู่ตัวคนเดียว เลิกงาน กลับบ้าน กินข้าว นอน ถ้าเค้าไม่โทรมาก้อไม่มีคัยจาคุย ทุกอย่าง all by myself หมด แต่เค้านะสิ อยู่ทางนั้นจาเปงยังงัยบ้าง มานเหงานะเนี่ย ก้อบอกแล้วว่า ดิฉันเนี่ย นอยด์มากกว่าคนปกติ คือพูดง่ายๆ คือคนบ้า นั่นเอง แล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดอ่ะน่ะ ความเชื่อจัยยังงัยเล่า
ที่จะทำให้มานไปตาหลอด รอดฝั่ง มีอ่ะป่ะ ความเชื่อจัยหนะ